Over mij

Ik ben Kaatje Gijbels. Schrijver, voormalig advocaat, intersectionele socialist en mama van een linkse rakker, Milla (bijna 15), die vindt dat ik nog woke’er ben dan zijzelf. Ergens hebben we de generatiekloof kennelijk achterstevoren aangelegd.

Ik heb een behoorlijk hardnekkige allergie voor kapitalisme, seksisme en racisme. Dat is geen bijzonder handige combinatie in een samenleving waarin je doorgaans niet lang hoeft te zoeken om met alle drie in aanraking te komen.

Ik studeerde rechten aan de European Law School in Maastricht en behaalde vervolgens een advanced master European Union Business Law aan de Universiteit van Amsterdam. Daarna werkte ik als advocaat bij Loyens & Loeff op de Amsterdamse Zuidas en later als jurist in het notariaat.

Die juridische achtergrond komt nog regelmatig van pas. Vooral wanneer politici een politieke keuze proberen te verkopen als een economische noodzakelijkheid, of wanneer iemand meent dat iets rechtvaardig is omdat het wettelijk is toegestaan. Het recht kan immers bijzonder precies regelen wat er mag, zonder daarmee antwoord te geven op de vraag of het ook behoorlijk is.

Ik ben geïnteresseerd in ongelijkheid, vooral in de manieren waarop we haar zelf in stand houden terwijl we er oprecht van overtuigd zijn dat we ertegen zijn. De afstand tussen onze idealen en ons gedrag blijkt soms verrassend groot, zeker wanneer het naleven van die idealen ons persoonlijk iets zou kosten.

Ik beschouw mezelf als een bruggenbouwer over kloven. Ik probeer te begrijpen waarom mensen zo verschillend naar dezelfde wereld kijken en waar hun overtuigingen vandaan komen. Dat betekent overigens niet dat ik vind dat de waarheid noodzakelijk ergens in het midden ligt. Soms heeft iemand gewoon ongelijk en is het weinig constructief om elkaar halverwege een onwaarheid tegemoet te komen.

Mijn eigen overtuigingen ontslaan me evenmin van kritisch nadenken. Ik ben links, maar dat betekent niet dat ik alles wat van links komt automatisch verstandig vind. Integendeel, hypocrisie binnen de eigen gelederen irriteert me misschien nog wel het meest. Van mensen die beter zouden moeten weten, verwacht ik nu eenmaal iets meer.

Ik houd van literatuur, maar kan me evengoed uitstekend vermaken met een volstrekt absurd televisieprogramma. Ik vind het nogal merkwaardig wanneer mensen populaire cultuur beneden hun intellectuele waardigheid achten. Alsof je de menselijke samenleving uitsluitend kunt begrijpen door haar meest verheven voortbrengselen te bestuderen. Soms vertelt een realityprogramma je meer over menselijke verhoudingen dan een heel sociologisch handboek.

Ik schrijf essays en literaire fictie. Mijn essay Onbehaaglijk vrouwelijk verlangen stond op de shortlist voor de Joost Zwagerman Essayprijs. In mijn werk probeer ik te begrijpen hoe de wereld ons vormt, hoe we vervolgens zelf aan die vorming meewerken en waarom we daar zo zelden bij stilstaan.

Verder wonen er in ons rooie kraaiennest nog drie furry kameraden: Ringo, Bowie en Ketamine.

Ja, Ketamine.

En voor wie zich afvraagt hoe serieus ik dat woke allemaal neem: ik draag iedere dag een gouden kettinkje met de woorden woke as fuck.

Je kunt me dus veel verwijten, maar moeilijk dat ik mijn politieke overtuigingen probeer te verbergen.