linkswokewijf

‘Links woke wijf.’

Dat krijg ik tijdens online discussies nogal eens naar mijn hoofd geslingerd, doorgaans op het moment dat mijn gesprekspartner door zijn inhoudelijke argumenten heen is. Er komt kennelijk een punt waarop het eenvoudiger wordt mijn persoon te kwalificeren dan uit te leggen waarom ik ongelijk heb. Mijn politieke overtuiging, mijn maatschappelijk bewustzijn en mijn geslacht worden dan samengevoegd tot een belediging waarvan de afzender doorgaans behoorlijk tevreden lijkt met zichzelf.

Het aardige is dat ik iedere dag een gouden kettinkje draag met de woorden woke as fuck. De belediging heeft daardoor iets aandoenlijk onbeholpens. Alsof iemand me met veel aplomb komt vertellen dat ik links ben, terwijl ik zelf al geruime tijd op die hoogte ben.

Bovendien vind ik het moeilijk beledigd te zijn door een kwalificatie die afkomstig is van mensen wier goedkeuring ik toch al niet bijzonder nastreef. Sterker nog, als bepaalde types mij ineens een verstandige, genuanceerde vrouw zouden noemen, zou ik me ernstig beginnen af te vragen waar ik de mist in ben gegaan.

Dus vooruit, links woke wijf. Ik beschouw het als een compliment.

Op deze website schrijf ik over wat me bezighoudt, verbaast of tegen de borst stuit. Over feminisme en klassenverschillen, over politiek en de soms bewonderenswaardige lenigheid waarmee mensen hun principes weten aan te passen aan hun eigen belangen. Over populaire cultuur, maatschappelijke vanzelfsprekendheden en de merkwaardige neiging om structurele problemen op te lossen door mensen te vertellen dat ze betere individuele keuzes moeten maken.

Ik heb uitgesproken opvattingen en voel weinig behoefte die voor de gezelligheid af te zwakken. Dat betekent overigens niet dat ik altijd gelijk heb. Ik ben uitstekend bereid mijn mening te herzien wanneer iemand met betere argumenten komt.

Wie mij een ‘links woke wijf’ noemt, zal alleen iets beter zijn best moeten doen.